Soms kun je in je gedachten rondjes blijven draaien en ontstaat er onrust of angst in je lijf. Zelf dacht ik van de week dat ik het paardrijden aan het vermijden was. Ik vroeg een stalgenoot om hulp en dat gaf al lucht. Erover praten en er vervolgens achter komen dat ik niets aan het vermijden was, maar luisterde naar mijn lijf. Mijn gevoel gaf aan dat het gewoon niet slim was er nu op te gaan. Vanuit een oud ‘moeten’ patroon, zei mijn verstand het een en mijn gevoel het ander. Mijn gevoel had gelijk, loslaten vergt moed.
Ieder jaar stop ik een aantal dagen met paardrijden rond oud en nieuw. Al dat geknal geeft mij onrust, ondanks dat mijn paard er niet op reageert. In plaats daarvan longeer ik, doe grondwerk oefeningen en daar hebben we samen plezier in.
In mijn hoofd ‘moet’ ik er daarna weer op en laat het nu net gaan sneeuwen. Ik stond bij mijn zadel en mijn lijf zei nee met knikkende knieën. Ik ben er niet opgegaan en heb het hardop uitgesproken tegen een stalgenoot en afgesproken dat als het aanhield ze me zou helpen. Thuisgekomen vertelde ik het aan een ander en toen kwam de herinnering naar boven van een val van mijn paard door schuivend sneeuw op het dak. Echt jaren geleden.
In de huidige opbouw met paardrijden mis ik zelfvertrouwen in snel genoeg zijn als er iets gebeurt. Volstrekt logisch en de kunst voor mij is de lat lager leggen dan voorheen. Door erover te praten kwamen gedachten en gevoel bij elkaar. Vermijd ik uit angst of klopt mijn gevoel? Mijn gevoel klopt, ik maak de juiste keus. Loslaten vergt moed ernaar te durven kijken en handelen.
Vermijd jij je paardrijden en weet je niet waarom, dan is coaching wellicht iets voor jou. Als je de oorzaak kent, kun je doen wat bij je past los van wat je omgeving ervan vindt. Ga voor plezier in paardrijden!
Herkenbaar?